شعر فارسی آیات غمزه

هر چه هم بد باشم اما مانده یک خوبی برایم

اعظم سعادتمند — Wed, 13 Aug 2025 04:42:00 GMT

پاک کردم قطره‌های اشک را با آستینم
تا که روشن‌تر تو را در جعبۀ جادو ببینم

من به دنبال تو ای آیینۀ سرخ حقیقت
در میان فیلم‌های راهیان اربعینم

کیست این مجنون که در هر عکس می‌افتد صدایش
این غم دیوانه که دل می‌برد از کفر و دینم

گریه کردم پا به پای ابرها تاول به تاول
با خیال اینکه روزی بوسه از خاکت بچینم

هر چه هم بد باشم اما مانده یک خوبی برایم
عاشق اولاد زهرا و امیرالمومنینم
::
از تو هم متشکرم ای جعبۀ جادو که با تو
پا به پای زائران غرق تماشا می‌نشینم

گریه کن بندر ولی بر دامنی که آشناست

اعظم سعادتمند — Mon, 28 Apr 2025 11:36:00 GMT

از غمی که کرده گیسوی تو را گریان بگو
موج موج ای بندر زیبای هرمزگان بگو...

تکیه کن بر شانه‌های "ناخدا خورشید" و باز
از غروب کوسه‌ها در تور صیادان بگو

با همین بازوی زخمی سعی کن پارو بزن
از طلوعی تازه با مردان قایق‌ران بگو

محض دلداری به جاشوها به دریا خیره شو
قصه‌ای از صید مروارید در عمان بگو

نفت کن فانوس‌ها را ، راه را گم کرده‌اند
رمز شب را سو به سو با هرچه کشتی‌بان بگو

با شکوهِ پرچم دریانوردان کهن
از سرِ پا ایستادن در دل طوفان بگو

گریه کن بندر ولی بر دامنی که آشناست
هرچه غم داری برای مادرت ایران بگو

من به عشق تو رأی خواهم داد

اعظم سعادتمند — Thu, 27 Jun 2024 02:54:00 GMT

من به باران تند و نم‌نم تو
دشتهای همیشه خُرّم تو

کوه‌های سفیدِ پابندت
لاله‌های دمیده از غم تو

من به آن رودها که می‌ریزند
پای سرسبزی مصمّم تو

من به هر جاده‌ای که همراه است
با قدم‌های سخت محکم تو

من به هر روستا به هر شهرت
به تمامیّت معظّم تو

من به هرکس که با تمام وجود
مانده پای سُرور و ماتم تو

به خروش سفید و قرمز و سبز
به شکوه سه رنگ پرچم تو

من به عشق تو رأی خواهم داد
به بلندای اسم اعظم تو...

نجار قصه، دوست جنگل نمی شود

اعظم سعادتمند — Wed, 19 Oct 2022 06:15:00 GMT

نگذار تا تو را بکشاند به بازی اش
با آن نگاه موذی از خویش راضی اش

نجار قصه، دوست جنگل نمی شود
دقت بکن به خنده ی دندان گرازی اش

در فکر خشک کردن انبوه شاخه هاست
طبق محاسبات دقیق ریاضی اش

با ژست باغبان به تو نزدیک می شود
بشناسش از تملق و گردن فرازی اش

از بیخ ریشه می بُرد آن گاه می بَرد
ما را به کارخانه ی کبریت سازی اش

ما را به جان هم که بینداخت، می شود
خود خانه ی عدالت و خود نیز قاضی اش

ای تو حتی با کلوخ و سنگ و سیمان مهربان

اعظم سعادتمند — Fri, 03 Jun 2022 05:15:00 GMT

یک مسافرخانه‌ی بی رنگ و روی بی نشان
از نفس افتاده در بین هتل‌های جوان

سال‌های سال چشمانش به چشمت خیره بود
صبح و ظهر و شب به اذنت داشت صدها میهمان

خاطراتش از خیابان‌های مشهد می‌رسد
تا نخستین خشت گوهرشاد تا تیموریان

با نگاه گرم گنبد الفتی دیرینه داشت
هم کلامش دسته دسته نامه‌برهای جهان

حسرت یک لحظه چشم انداز او را داشتند
نسل در نسل کبوترخانه‌های اصفهان

ذکر کاشی‌کاشی‌اش یا نور یا شمس‌الشموس
نقش بر روی جبین‌اش سرنوشت آهوان

اینک اما بی‌امان در معرض ویرانی است
یک مسافرخانۀ بی‌صاحب بی‌خانمان
::
می شود از نوبسازی این دل فرسوده را ؟
ای تو حتی با کلوخ و سنگ و سیمان مهربان

می‌شود کاری کنی که جان بگیرد باز هم
این مسافرخانه در بین هتل‌های جوان

خبرنگار که خود را زدی به بی خبری!

اعظم سعادتمند — Thu, 10 Mar 2022 10:45:00 GMT

خبرنگار بگو در یمن چه می گذرد
میان قلب اویس قرن چه می گذرد

به آن عقیق که در خاک و خون خود غلطان
غریب مانده میان وطن چه می گذرد

به او که کودک دلبند خویش را خواباند
نه روی تخت، میان کفن چه می گذرد

از آن عروسک بی دست و پای بی آغوش
بپرس لحظه ی موشک زدن چه می گذرد

چه با شتاب روان است مرز گورستان
بپرس دست کم از گورکن چه می گذرد

نگاه کن دل دریای سرخ می داند
به ماهیان خلیج عدن چه می گذرد

عبور کن شبی از آبهای تنگه ی اشک
ببین به پیر و جوان، مرد و زن چه می گذرد

هزاربار به صدها زبان زنده بگو
- تویی اگرچه فقط یک دهن- چه می گذرد

خبرنگار که خود را زدی به بی خبری
درست و راست بگو در یمن چه می گذرد

دست مرا بگیر خدایا به فاطمه...

اعظم سعادتمند — Fri, 24 Dec 2021 02:01:00 GMT

بردم پناه از شب سرما به فاطمه
از دره‌ی درنده‌ی دنیا به فاطمه

آویختم به رشته‌ی نوری‌ که می‌‌‌رسید
از چار سو به ساقه‌ی طوبی به فاطمه

رازی که هیچ‌وقت نگفتم به هیچ‌کس..
آهی شدم که بسپرم آن را به فاطمه

من، ابرسنگ ساکت تنها، گریختم
از کوه و دشت و جنگل و دریا به فاطمه

افتاد دانه دانه‌ی اشکم به دامنش
نزدیک بودم این همه آیا به فاطمه؟
::
آنقدر روشن است و درخشان که داده‌ای
ای عشق نام نامی زهرا به فاطمه

"من سردم است" در ته این ظلمت نمور
دست مرا بگیر خدایا به فاطمه...

زیباست..بی‌ملاحظه زیباست شهر من

اعظم سعادتمند — Fri, 11 Jun 2021 19:33:00 GMT

در سایه‌سار گیسوی حوّاست شهر من
زیباست..بی‌ملاحظه زیباست شهر من

سبز از نسیم سیب سحرگاه خلقت است
تلفیقی از وقار و تماشاست شهر من

چون دختران عاشق از غم تکیده‌اش
تنها و مهربان و شکیباست شهر من

او را مبین نشسته در آغوش شوره‌زار
دریای آبهای گواراست شهر من

گفتند آشیانه‌ی آل محمد است
بر شاخه‌ی مقدس طوباست شهر من

از روزگار دور در آفاق، روشن است
مدیون مهر دختر زهراست شهر من

با خاطرات سامرایم عالمی دارم

اعظم سعادتمند — Tue, 04 Aug 2020 16:57:00 GMT

باران با خورشید توأم! دوستت دارم
با آسمان با خاک محرم!دوستت دارم

اسم تو هادی، رسم تو رفتار تو هادی
شهر خدا! آدم به آدم دوستت دارم

وقتی که می‌خوانم زیارت‌نامه‌هایت را
گاهی شدید و گاه نم‌نم دوستت دارم

با خاطرات سامرایم عالمی دارم
ای خاطرات خوب عالم دوستت دارم

لبخند تو یعنی که صبح عید در راه است
محبوب من در شادی و غم دوستت دارم

در وحشت این چاه در اعماق این ظلمت
ای ریسمان نور، محکم دوستت دارم

در ساحل یک برکه پیش از آفرینش بود
آن اولین باری که گفتم دوستت دارم

از معجزت در ذره‌ای گمنام، مهر توست
ای آشنای اسم اعظم دوستت دارم

از صفحه ی اینستاگرام شاعر:
https://www.instagram.com/p/CDeXA_apY_t/

دوباره شهر من حال و هوایت خوب خواهد شد

اعظم سعادتمند — Tue, 03 Mar 2020 10:02:00 GMT

تبت پایین می‌آید سرفه‌هایت خوب خواهد شد
دوباره شهر من حال و هوایت خوب خواهد شد

صدایم می‌زنی در کوچه‌ها با لهجه‌ی آذر
زمستانی که داری در صدایت خوب خواهد شد

غمی که با وجود خنده‌ی پهن نمک‌زارت
سرایت کرده در جغرافیایت خوب خواهد شد

شکایت کم کن ای نیزارهایت طعمه‌ی آتش
صبوری کن که پایان حکایت خوب خواهد شد

قرار یارها در کافه‌هایت شعر خواهد خواند
و حال من که بی‌تابم برایت، خوب خواهد شد

به دست او که درمان می‌کند درد طبیبان را
به لطف عشق،درد بی دوایت خوب خواهد شد

دوباره می‌رسد از هر طرف مهمان ناخوانده
شب دلتنگی زائرسرایت خوب خواهد شد

بی لطف شما، شهر مداوا شدنی نیست

اعظم سعادتمند — Fri, 28 Feb 2020 16:48:00 GMT

از بستر بیماری خود پا شدنی نیست
بی لطف شما، شهر مداوا شدنی نیست

رفتیم به دیدار حکیمان و طبیبان
گفتند که با دانش آنها، شدنی نیست

این زخم که بر پیکر ما دست خودی زد
آنقدر عمیق است که حاشا شدنی نیست

کُند است چنان رفتن هر ثانیه،انگار
شب این شب عقرب‌زده فردا شدنی نیست

هرقدر که پیراهن گلدار بپوشد
بی نور شما باغچه زیبا شدنی نیست

رخصت بده بانوی عزیزم بنویسم
بی عطر حرم، چشم غزل وا شدنی نیست

خون تو یعنی جمعه ی دیدار نزدیک است

اعظم سعادتمند — Sat, 04 Jan 2020 02:14:00 GMT

در پیش روی ما خیابانی که باریک است
پر می زنی اما جهان پشت ترافیک است

اخبار‌ِ صبح شنبه از خون تو می گوید
خون تو یعنی جمعه ی دیدار نزدیک است

اخبار می گوید تو را کشتند و در گوشم
این جمله مثل آخرین دستور شلیک است

خون تو چون انبار باروت است خواهد زد
آتش به سر تا پای دنیایی که تاریک است

آری شهادت عین آزادی است مرد! ای مرد!
این بیت ها تنها برای عرض تبریک است

بسته‌ام روبان موهای تو را هم مثل پروانه

اعظم سعادتمند — Mon, 20 May 2019 19:20:00 GMT

ای دهانت لانه گنجشک‌های شاد پر چانه
کودک من ای تمام حرفهایت فیلسوفانه

صد گره وا می‌شود از بغض‌ها و اخم‌های من
می‌زنم هر بار بر موهای تا سرشانه‌ات شانه

تازگی‌ها اولین دندان پیشین تو افتاده‌ست
رفته یعنی از زمان مستی ما هفت پیمانه

با تو بازی می‌کنم دیوانه بازی می‌شوم هروقت
از نبایدها و بایدهای عقل خویش دیوانه

تا شبیه کودکی‌هایم بفهمی حرف گل‌ها را
بسته‌ام روبان موهای تو را هم مثل پروانه

فکر کن!حتی همین فولاد بی‌جان عاشق است

اعظم سعادتمند — Fri, 19 Apr 2019 06:39:00 GMT

جمله‌ی اندوهگین روی نیسان عاشق است
حتم دارم آن جوان پشت فرمان عاشق است

سبزه ای که بی‌سبب یا با سبب روییده است
با تحیر در سماع دور میدان عاشق است

خسته ای از جیغ ماشین‌ها، توقف‌ها، ولی
گوش کن! اعصاب خرد راه‌بندان عاشق است

لحظه ای احوال زرد تاکسی ها را ببین
فکر کن!حتی همین فولاد بی‌جان عاشق است

صبر کن! دیوان حافظ می‌دود دنبال تو
کودکی که می‌فروشد فال ارزان عاشق است

پیر پامیری، همان آهی که دیگر سالهاست
آمده تا "شهرقائم" از بدخشان عاشق است

سخت می‌گیرد ولی بگذر از او،از او مرنج
گرچه خیلی سنگ رفتار است دربان، عاشق است

ابر دلتنگی که گاهی بغض و گاهی گریه است
گاه پیدا عاشق است و گاه پنهان عاشق است

در مسیر از حرم تا جمکران حس می‌کنی
عابر و راننده، ماشین و خیابان عاشق است

چه در صدر اخبار این عالم است

اعظم سعادتمند — Fri, 17 Nov 2017 19:09:00 GMT

غم است و غم است و غم است و غم است
جهان سر به سر ماتم و ماتم است

فقط رنج نان،جنگ،آوارگی ست
هر آن چیز از زندگی یادم است

به جز زلزله،سیل،طوفان،بلا..
چه در صدر اخبار این عالم است

فقط زخم بر زخم بر زخم زد
هر آن کس که پنداشتم مرهم است

کسی که به اسمش قسم خورده ام
چه بسیار دیدم که نامحرم است

بگویم هر آنقدر از بی کسی
کم است و کم است و کم است و کم است

ندیدم به جز غم،چرا گفته اند
غم و شادی این جهان در هم است

بگریید ای ابرهای سیاه
دلم تنگ آن آبی‌‌‍ِ نم نم است
::
تو ای عشق ویرانگر من،بمان!
که جای تو در سینه ام محکم است

رفتی به استقبال دزد خانه با فانوس

اعظم سعادتمند — Tue, 05 Sep 2017 19:25:00 GMT

نامت علی بن محمد، النقی، هادی
با نام تو آمد به لبهای جهان شادی

نام تو آمد سورۀ انسان به خود بالید
آغاز شد با نور نامت آدمیزادی

از برکت اسم تو باران زد، فراوان زد
در جای جای خاکدان رویید آبادی

در جان ما توفان خورشیدی به پا کرده است
آن پرتو مهری که از نورت به ما دادی

حتی برای زخم دشمن نسخه پیچیدی
ای مهربانی در نهادت ارث اجدادی

رفتی به استقبال دزد خانه با فانوس
ای با تو زیباتر شده نام تو! یا هادی!

با اینکه روزی داشتی کاشانه در این شهر

اعظم سعادتمند — Wed, 30 Aug 2017 13:31:00 GMT

با اینکه روزی داشتی کاشانه در این شهر
اینجا نیا، دیگر نداری خانه در این شهر...

یادم می‌آید تا کجاها کیسه‌ای نان را
می‌برد آن شب‌ها علی بر شانه در این شهر

وقتی تمام مردمانش عاقل‌اند ای عشق!
پیدا نخواهی کرد یک دیوانه در این شهر

آواره، گشتم کوچه‌ها را یک یک اما نیست
جز طوعه هرگز قامتی مردانه در این شهر

هر کس که روزی نامهٔ یاری برایت داد
شد نیزه‌دار لشکر بیگانه در این شهر

دورت بگردم! بادهای شام آوردند
انگار با خود قحطی پروانه در این شهر

این نامه از مسلم به دستت می‌رسد اما
کشتند او را ناجوانمردانه در این شهر

شهادت می دهم دیوانه ی شاه خراسانی

اعظم سعادتمند — Tue, 01 Aug 2017 02:02:00 GMT

^{تقدیم به گوهرشاد بیگم، بانوی خردمند و نیکوکار دوره ی تیموری و بانی مسجد گوهرشاد}

شفایت را شبی نزدیک، از غمباد می بینم
حکیم عاشقی از جانب بغداد می بینم

برقصان چارقدهای سپیدت را پری بیگم!
تو را از امپراتوران صلح آباد می بینم

پسر!... آن هم سه تا... با چشم های آبی روشن
ببین! خاتون من! در طالعت اولاد می بینم

و پشت پرده ی چشمانت ای بانوی تیموری
نگارستانی از نقاشی بهزاد می بینم

مجالی هست هی کن مادیان بادپایت را
برایت عمرِ طولانی تر از هشتاد می بینم

شهادت می دهم دیوانه ی شاه خراسانی
تو را از خادمان صحن گوهرشاد می بینم

این بیت های در هم هندی عراقی را...

اعظم سعادتمند — Tue, 01 Aug 2017 01:47:00 GMT

از من پذیرا باش شعری اتفاقی را
از بین انبوه قوافی یک اقاقی را

شاه خراسان پای عشق و عاشقی بگذار
این بیت های در هم هندی عراقی را

بعد از تو آهوها پی صیاد می گردند
دنیا ندیده ست اینچنین سبک و سیاقی را

مستانگی ها را چگونه شرح باید داد
وقتی گرفتند از زبان شعر ساقی را

زاینده رودم در سرشتم ردّی از دریاست
تا کی بگیرم سرنوشتی باتلاقی را

آقا به من فرصت ندادند این کبوترها
در نامه بنویسم تمام اتفاقی را...

دیگر مرا تاب سرودن بیش از اینها نیست
لطفا شما بنویس از این لحظه باقی را

هر جشن بی تو شادی غمگینی ست

اعظم سعادتمند — Thu, 11 May 2017 05:54:00 GMT

یک سال پیرتر شده ایم اما،تنها به این خوشیم که می بینی
ما کودکان کوچه ی بالایی،ما کودکان کوچه ی پایینی

شاید عوض کند غزلی امشب با شورِ خویش طعم دهانها را
شاید بکاهد اندکی از این زهر،تقسیم جعبه جعبه ی شیرینی

هر جشن بی تو شادی غمگینی ست،نقش و نگارها همه بی جانند
در چشم من تمام خیابانها چون فرشهای کهنه ی ماشینی

امروز در نهایت تاریکی، دلخوش به نور نازکشان هستیم
ما را اگرچه گرم نخواهد کرد،این لامپ های کوچک تزیینی

در این شبی که بیشتر از هر شب، ما میزبان آمدنت هستیم
تنها به این خوشیم که برداری،لیوان شربتی هم از این سینی

کسی به باغچه بعد از تو آب خواهد داد؟

اعظم سعادتمند — Sun, 26 Feb 2017 19:15:00 GMT

کسی به باغچه بعد از تو آب خواهد داد؟
به روزهای جهان، آفتاب خواهد داد؟

کدام دامن پر مهر می شود بالش؟
به گریه های یتیمانه خواب خواهد داد

کدام عشق به این سفره های نان و نمک
پس از عبور تو رنگ و لعاب خواهد داد

مرا هر آینه او از سکوت پر کرده است
هم او که آه مرا بازتاب خواهد داد

برای آنکه بگیریم انتقامت را
خدا به گردش دنیا شتاب خواهد داد

زمانه ای که به زهرا چنین جفا کرده است
مگر سلام علی را جواب خواهد داد!؟

به سویت می دوم با کودکانی که به دنبالم...

اعظم سعادتمند — Wed, 16 Nov 2016 16:28:00 GMT

شبیه کوه پابرجایم و چون رود سیالم
به سویت می دوم با کودکانی که به دنبالم...

تمام ابرها بر شانه ی من گریه می کردند
گرفتم آسمان خسته را زیر پر و بالم

نمی دانی چطور آرام کردم کودکانت را
گرفتم قطره های اشک را با گوشه ی شالم

ببین بر چهره ی من رد پای باد و باران را!
ببین بی عمر نوح امروز، بانویی کهن سالم!

نشد لبریز در توفان غم ها کاسه ی صبرم
به آن پروردگاری که خبر دارد از احوالم

اگر عمری بماند تا کنارت سیر بنشینم
برایت شرح خواهم داد از اندوه چهل سالم *

میان رفت و آمدهای قایق های سرگردان
به غیر از کشتی ات راه نجاتی نیست در عالم

تنهایی ات، تنهایی ات، تنهایی ات، مرد!

اعظم سعادتمند — Mon, 07 Nov 2016 02:08:00 GMT

از شهر من تا شهر تو راهی دراز است
اما تو را می بیند آن چشمی که باز است

در عکس ها دیدم مزارت را و عمری ست
شمعی به یادت در دلم در سوز و ساز است

از هر غریب و آشنا پرسیدم از تو
گفتند بیش از هر کسی مهمان نواز است

مردی که زانو زد جمل با ضرب تیغش
می لرزد آن وقتی که هنگام نماز است

در باد، بیرق های خونین محرم
در امتداد پرچمت در اهتزاز است

تنهایی ات، تنهایی ات، تنهایی ات، مرد!
بیش از تمام دردهایت جانگداز است

اما نشد - آنقدر اندوهت کهن بود -
بنویسم از چشمان تو شعری که تازه ست

آتشی می زد به جانم نوحه های آذری

اعظم سعادتمند — Wed, 05 Oct 2016 07:55:00 GMT

می وزد از ضبط صوت کودکی های "پری"

های های سنج و طبل و روضه های "کوثری"

چیزی از معنایشان هرگز نفهمیدم ولی
آتشی می زد به جانم نوحه های آذری

مثل پرچم های بی تاب عزا در رقص بود
طُرّۀ مویی که بیرون مانده بود از روسری

چون لباس مشکی ام،پیراهنی می خواستند
از منِ مادر،عروسکهای پیراهن_زری

خفته بر درگاه مسجد،حالت معراج داشت
غرق خاک کفش های سینه زن ها، پا دری

پای من در گِل فرو می شد،دلم در عشق،تا
نوحه ای می خواند ابری با زبان مادری

باز می گشتند قزغان های نذری،رو سفید
پیش از آغاز محرم از دکان مسگری

می دود حسّ لذیذی در دلم از آن زمان
تا برای خانۀ همسایه نذری می بری...

باد می آید ولی این برگ های سرخ و زرد
می وزد از ضبط صوت کودکی های پری

جهان خسته است از دست ترازوهای قلابی

اعظم سعادتمند — Sun, 26 Jun 2016 17:37:00 GMT

زیارت کردمت دریای من!با چادر آبی

اگر در عکسها افتاده ام چون رود بی تابی

زیارت کردمت با گریه بر آن لحظه هایی که

دوان هستند دنبال ردایت چند مرغابی

چه چیزی از سفر در عمق اقیانوس زیباتر؟

برای قصه ی ماهی_سیاه تلخ تنگابی

ببخش ای شاه اگر من_این گدای مست شیرین عقل_
نمیجویم برای گفتگویت هیچ آدابی
*
شب است و مرغ حق آواز سر داده است با یادت:

جهان خسته است از دست ترازوهای قلابی

چه می ماند کنار عدلت از قانون کشورها
به جز لوحی گلی تر از قوانین حمورابی
*
زیارت کردمت یک روز از نزدیک از نزدیک

تو ای صحن و سرای آسمانی که در این قابی

این فاطمیّه های عزاداری در انتظار نیمه ی شعبان است

اعظم سعادتمند — Thu, 10 Mar 2016 07:12:00 GMT

این روزها که موسم باران است،ایام سوگواری انسان است
بی وقفه، بی ملاحظه، می سوزد، زخمی که روی سینه ی قرآن است

با گریه آب داده ام از اول، اندوه یاس های بنفشم را
انگار از ازل غم این گلدان، بر قامت خمیده ی ایوان است

هرچند روشن است که خواهد رفت، در یاد من غروب نخواهد کرد
چون روز آفتابی کوتاهی، در بین خاطرات زمستان است

حتی یهودیان همه می دانند، اعجازهای چادر زهرا را
یعنی شما صحابه نمی دانید؟ این دختر امتداد رسولان است

در چشم های خسته ی او مردم، دیوارهای در حرکت هستند
دیگر مدینه شهر پیمبر نیست، آن جا برای فاطمه زندان است

وقتی که بام شهر پر است امروز، از دسته های لاش خوران، آری
افسوس آن پرنده ی غمگین که از قلب ها گریخته ایمان است*
□
مادر صدا زده ست تو را هر بار، در کوچه در میان در و دیوار
این فاطمیّه های عزاداری در انتظار نیمه ی شعبان است

* و هیچ کس نمی دانست
که نام آن کبوتر غمگین
کز قلب ها گریخته ایمان است
"فروغ فرخزاد"

خون تو یعنی جمعه ی دیدار نزدیک است

اعظم سعادتمند — Mon, 04 Jan 2016 10:46:00 GMT

در پیش روی ما خیابانی که باریک است
پر می زنی اما جهان پشت ترافیک است

اخبار‌ِ صبح شنبه از خون تو می گوید
خون تو یعنی جمعه ی دیدار نزدیک است

اخبار می گوید تو را کشتند و در گوشم
این جمله مثل آخرین دستور شلیک است

خون تو چون انبار باروت است خواهد زد
آتش به سر تا پای دنیایی که تاریک است

آری شهادت عین آزادی است مرد! ای مرد!
این بیت ها تنها برای عرض تبریک است

ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

اعظم سعادتمند — Fri, 27 Nov 2015 05:02:00 GMT

حالا که به این ناحیه افتاده گذارم

رد می شوم از مرز، در آن خاک ببارم

رد می شوم از کوه و در و دشت، که با او

در یک شب بین الحرمین است قرارم

سرباز عراقی! به خدا خسته ام اما

هرقدر که آزار دهی، شکر گزارم

هرقدر که تفتیش کنی، مسأله ای نیست

بغضم که هزاران گره افتاده به کارم

در این چمدان های دل آشفته ی دلتنگ

چیزی به جز اندوه نمی شد بگذارم

سرباز عراقی! بگذاری نگذاری

ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

هر غمی جز غم تو می رود از خاطره ها

اعظم سعادتمند — Mon, 26 Oct 2015 06:46:00 GMT

کربلایت وطن سرخ ترین منظره ها
سیل جاری شده با روضه ات از پنجره ها

باز برخاسته با صور عزایت انگار
خیل جمعیت آسیمه سر از مقبره ها

می رسد تا که به سر قصه، بلند است بلند...
آه از حنجره ها ..حنجره ها..حنجره ها

بارها دیده همین چشم، همین چشم ضعیف
شده با نام تو وا، کورترینِ گره ها

بی چراغت همه ی عمر پی خود می گشت
کشتی نوح که گم بود در آن دایره ها

گفت آن پیر غلامت که فراموشی داشت
هر غمی جز غم تو می رود از خاطره ها

هر کاسه و بشقاب لب پَر، خوب می داند...

اعظم سعادتمند — Tue, 01 Sep 2015 10:02:00 GMT

در فکر جاروی اتاق و هال و ایوانم
درگیر بیت محکمی با تار مژگانم

هر کاسه و بشقاب لب پَر، خوب می داند
در وقت های ظرف شستن، شعر می خوانم

در قهوه ی عصرم چنان زل می زنم انگار
افتاده عکس یار در اعماق فنجانم

هم روبه رویم کاغذ و خودکار گریانی
هم کودکی لجباز آویزان به دامانم
□
ای شعر بس کن دیگر این پرچانگی ها را
ساکت شو تا من بچّه هایم را بخوابانم

من این زنی که پرم از زنان دیوانه

اعظم سعادتمند — Fri, 07 Aug 2015 10:27:00 GMT

به هر کجا که دلت خواست می کنی لانه
و نیستی نگران اجاره ی خانه

چه خوب می شد اگر بال داشتم.. افسوس
همیشه بار گرانی است روی این شانه

تو هم شبیه من اما صبور و کم حرفی
نه مثل این همه گنجشک های پر چانه

گذشت زندگی ام پای چرخ خیاطی
برای دوختن یک لباس مردانه

دلم خوش است که در چشم دیگران مَردم
من این زنی که پرم از زنان دیوانه

بمان پرنده ی من پیش من نمی مانید
تمام عمر تو و جوجه هات بی دانه
*
دو ساعت است که خورشید سفره گسترده است
بلند شو پسرم حاضر است صبحانه

شاید تو را یک صبح جمعه دیده باشیم...

اعظم سعادتمند — Mon, 01 Jun 2015 03:36:00 GMT

رد می کنی شاید پس از زنگ دبستان
طفل کلاس اولی را از خیابان

شاید که دلداری دهی راننده ای را
وقتی شکایت می کند از راهبندان

می آوری تا کوپه کیف مادری را
که ناتوان راهی شده سوی خراسان

شاید صدامان کرده ای با نام کوچک
در غربت یکریز شهری نامسلمان

شاید تو را یک صبح جمعه دیده باشیم
که چای می ریزی برای ندبه خوانان

گاهی می اندیشم در این سرما کجایی؟
شاید کنار آتش یک مرد چوپان

شاید تو را هر جای دنیا دیده باشیم
در زیر باران...زیر باران... زیر باران...

ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

اعظم سعادتمند — Sat, 23 May 2015 16:37:00 GMT

حالا که به این ناحیه افتاده گذارم
رد می شوم از مرز، در آن خاک ببارم

رد می شوم از کوه و در و دشت، که با او
در یک شب بین الحرمین است قرارم

سرباز عراقی! به خدا خسته ام اما
هرقدر که آزار دهی، شکر گزارم

هرقدر که تفتیش کنی، مسأله ای نیست
بغضم که هزاران گره افتاده به کارم

در این چمدان های دل آشفته ی دلتنگ
چیزی به جز اندوه نمی شد بگذارم

سرباز عراقی! بگذاری نگذاری
ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

آب لطفاً! از میان این همه نوشیدنی

اعظم سعادتمند — Mon, 11 May 2015 07:00:00 GMT

آمدم تا خانه ات در جستجوی روشنی
آب لطفاً! از میان این همه نوشیدنی

دوست دارم پر شود از تازگی لیوان من
خسته از مرداب بطری های آب معدنی

آمدم از خلوت متروک یک دِیر کهن
مریمی بودم پی آوازهای ارمنی

از ازل انگار در حال رکوعند و سجود
عاشق این سقف هایم، سقف های منحنی

روح کاشی کار ایوان ها به جا خواهد گذاشت
عشق را، حتی میان قلب های آهنی

نور لطفاً! ای سکوت شمع های روی میز
قطره قطره روشنم کن ای چراغ روغنی!

یک روز کوکب خانم این داستان بودم

اعظم سعادتمند — Sun, 26 Apr 2015 06:16:00 GMT

عمری به فکر گریه های کودکان بودم
مادر نبودم هرگز امّا مهربان بودم

پاکیزه تر از هر زنی در روستای خویش
یک روز کوکب خانم این داستان بودم

عاشق شدم، دیوانگی کردم، زمین خوردم
من هم شبیه دیگران وقتی جوان بودم

نشناختم اندازه ی موسی خدایم را
امّا پر از ساده دلی های شبان بودم
□
یادت می آید ای هوای آخر پاییز؟
در غربت گنجشک هایت آشیان بودم

وقتی خیابان زیر پای برف جان میداد
سقفی برای عابر بی خانمان بودم

یادت نمی آید مرا ای کاج همسایه؟
هنگام توفان شانه ای امن و امان بودم
□
جای گلایل، کاشی فیروزه ای بگذار
من عاشق باران و خاک و آسمان بودم

در بین آدم های دنیا، ما گل سرخیم

اعظم سعادتمند — Sun, 26 Apr 2015 06:13:00 GMT

باخنده ی گیلاس ها همراه خواهد بود
راهی که چون دیدار ما کوتاه خواهد بود

بالای درها روی کاشی های سبز آبی
با خط نستعلیق، بسم الله خواهد بود

حتماً کنار حوض، سقاخانه می سازند
آن روزها عهد کدامین شاه خواهد بود؟

صدها غزل از من به رسم یادگاری بر-
قلب صنوبر های خاطر خواه خواهد بود

اینجا همیشه جای گرمی نذر گنجشکان
حتی میانِ برفِ بهمن ماه خواهد بود!

در بین آدم های دنیا، ما گل سرخیم
از رازمان تنها خدا آگاه خواهد بود

روزی برای عاشقان خسته از دنیا
جای قرار ما زیارتگاه خواهد بود

با این که زهرا نیست بوی یاس دارد

اعظم سعادتمند — Wed, 01 Apr 2015 13:08:00 GMT

این زن که می بینی نگاهی خاص دارد
در چشمهایش معدن الماس دارد

او عاشق شاهی است که جای زر و سیم
تنها دو تا پیراهن کرباس دارد

هنگام گندم آرد کردن گفتگوها،
با خاطرات نیلی دستاس دارد

با بچه های فاطمه چون همنشین است
با اینکه زهرا نیست بوی یاس دارد

فانوس حاجات جهانی روشن است از
لطفی که نور چشم او _عباس _دارد

به حال باغچه، بی یاسمن چه می گذرد؟

اعظم سعادتمند — Tue, 24 Mar 2015 06:10:00 GMT

در این بهار، به دشت و دمن چه می گذرد؟
به حال باغچه، بی یاسمن چه می گذرد؟

صدای شادی گنجشک ها نمی آید
به شاخه های تر نارون چه می گذرد؟

صدای گریه ی خاموش بلبلان از چیست؟
مگر به ساحت سبز چمن چه می گذرد؟

به حال ماه، که با آه و چاه خواهد شد
پس از تو هم نفس و هم سخن چه می گذرد؟

فقط همان درِ آتش گرفته می داند
به زینبت، به حسین و حسن چه می گذرد

میان این همه، کو محرمی که شرح دهد
میان خانه ی مولای من چه می گذرد

شام ها ویرانه ی هر خطبه ی توفانی اش

اعظم سعادتمند — Thu, 28 Nov 2013 07:21:00 GMT

آرزوی کوه ها یک سجده ی طولانی اش
آرزوی آسمان یک بوسه بر پیشانی اش

دست هایش شاخه ی طوباست مشغول دعاست
ماه و خورشید و فلک در سایه ی نورانی اش

تا که شد یک شب عروس خانه ی آل عبا
شهربانوی جهان شد مادر ایرانی اش

می وزد از منبرش فریادهای یاحسین
شام ها ویرانه ی هر خطبه ی توفانی اش

در کلامش ضربت شمشیر حق حیدر است
عبدودها کشته از شور حماسی خوانی اش

اوست فرزند منا و مکه فرزند صفا
چشمه ها می جوشد از هر واژه ی قرآنی اش